Categoriearchief: persoonlijk

Bedankt voor het kijken, dag!

Ga je een toinevanpeperstraatje doen, vroegen verschillende mensen me grappend van te voren. De laatste uitzending na zes jaar, dat is immers niet niks. Natuurlijk niet, was telkens mijn coole antwoord, ik weet het hartstikke zeker! Het is 13 jaar lang heel mooi geweest bij RTV Utrecht, ik heb vreselijk veel zin in mijn nieuwe avontuur bij de Telegraaf… Niks om te huilen, maar verrek. Uiteindelijk hield ik het toch niet droog.

afscheidrtv3Mijn laatste dag, afgelopen vrijdag dus, begon heel normaal. Draaiboek invullen, presentatieteksten schrijven, lunchen… en dan ineens hoor je het. ‘Mag ik even jullie aandacht?’ Tot nu toe stond ik vervolgens altijd in het publiek, nu in in het midden. Het hoofd nieuws neemt het woord en begint me toe te spreken, midden op de redactie. Oei, wat heb ik tegen dit moment opgezien. Er zijn lieve woorden, en aan het eind een groot pak. Ik weet al wat eruit zal komen: een pracht van een foto van Gerard Albertsboer. Hij heeft me een keer van bovenaf gekiekt in de studio, overigens zonder dat ik het doorhad. Ik speech een stukje terug en we gaan weer aan het werk. Er moet tenslotte nog steeds een uitzending worden gemaakt.

Dertien jaar RTV Utrecht, waarvan de helft U Vandaag op de rode bank. Het zullen vele honderden uitzendingen zijn geweest, in wisselende samenstellingen. Het leuke is dat mijn laatste er eentje is met Eva (naast me) én Suzanne (normaal mijn vaste co-maatje, maar nu cultuurblok-dame). Altijd heb ik van opening tot afkondiging alles perfect onder controle, weet ik precies wat er gaat komen, hoor en zie ik alles… En dan ineens staat Eva op, boem, midden in de uitzending. ‘Ik heb een speciale gast voor je.’ En dan is daar ineens Marjolein Heijen! Nu radionieuwslezer, maar vier jaar lang mijn eerste tv-echtgenote. Wat heerlijk vertrouwd. Verbouwereerd tuur ik naar de autocue, mezelf herpakkend, maar het verrassen gaat door. Niet veel later springt ook nog Annette Barlo uit de coulissen om een stukje mee te presenteren! En nee. Ik had het écht niet zien aankomen.

afscheidrtv1

Vier goede redenen om níet weg te gaan, en toevallig in chronologische volgorde. V.l.n.r. Marjolein Heijen, Annette Barlo, Eva Brouwer en Suzanne Lesquillier. Stukken, stuk voor stuk.

Tja, en wat krijg je dan als je bij de televisie werkt: een filmpje met bloopers, gekke imitaties en andere fratsen. Niet alles was op tv te zien, integendeel, het meeste gebeurde vlak vóór het rode lampje aanging. Toch laat het zien hoe fantastisch het werken bij RTV Utrecht was. Het staat hier, vanaf 13:00. Op elk bedrijf en op iedereen valt wel wat aan te merken, maar shit… Daar weggaan voelt gewoon alsof je het in één keer uitmaakt met tientallen mensen. Toch weet ik het tijdens de uitzending droog te houden. Maar later op de avond, als we aan een bar het glas heffen, voel ik toch nog nattigheid. Ik pink een traantje weg als ik denk aan hoeveel plezier ik met sommige collega’s heb gehad, die meer waren geworden dan collega’s, maar nu ineens geen collega’s meer zijn.

Maar wat geeft het eigenlijk? Ze zijn tenslotte niet dood en ik evenmin, en bovendien ben ik niet eens echt helemaal weg…! Vanaf nu ben ik natuurlijk helemaal van de Telegraaf en ga ik al mijn schouders eronder zetten en knallen in Amsterdam, maar voorlopig kan en mag RTV Utrecht in noodgevallen nog steeds een beroep op me doen. Op 6 oktober mag ik alweer een keertje nieuwslezen in Utrecht. Dat zie ik Toine nog niet doen.

Vanaf dinsdag 1 oktober ben ik dus te vinden op Telegraaf TV en in de app van de Telegraaf. Zie je daar!

Gepost in persoonlijk, RTV Utrecht | 2 Reacties

Ander nieuws dan

telegraaftvTwitteraars en Facebookers hadden de primeur en vanavond heb ik het ook aan de kijkers van RTV Utrecht verteld: ik heb een nieuwe baan. Op 1 oktober begin ik als presentator van Telegraaf TV. De krant maakt voor haar website dagelijks meerdere nieuwsbulletins en filmpjes met financieel nieuws, sportnieuws en dingen uit de Privé-sfeer. Mooie spulletjes en grote plannen hadden ze al, en nu hebben ze ook een vast, mannelijk gezicht.

Deze week is het 13 jaar geleden dat ik bij Radio M begon. Als jongetje van 20 kwam ik op een kleine radioredactie in Zeist binnen als berichtenschrijvertje. Ik mocht overal aan ruiken: planning, verslaggeving, bureauredactie. Later fuseerde Radio M met Kanaal 9 en werd RTV Utrecht geboren. Ik verhuisde als redacteur slash nieuwslezer mee naar Utrecht, en eind 2007 mocht ik U Vandaag gaan doen. Een heerlijk programma met serieus nieuws en knipogen, achtergronden en gasten variërend van Aleid Wolfsen tot  Marijke Helwegen en van Mark Rutte tot Prins Carnaval (soms zelfs in één uitzending). Geen dag hetzelfde.

De vermiste broertjes Ruben en Julian, de dijkverschuiving in Wilnis, de asbestaffaire in Kanaleneiland, de moord op Ilona Németh… Utrecht is bepaald geen saaie provincie. Toch merkte ik dit jaar dat de tijd rijp was om eens verder te kijken dan mijn Utrechtse neus lang is. De verhalen over voedselbanken, asiels, oliebollentesten en zendmasten die kerstboom worden ken ik nu… maar hoe smaakt de wijde wereld? Toeps stuurde me de vacature van de Telegraaf door en daarna ging het snel. Via een screentest, een gesprek op de redactie in Amsterdam en wat telefoontjes over en weer waren we eruit: op 1 oktober beginnen!

De inkt is droog, het afscheid gepland. Op vrijdag 27 september presenteer ik mijn laatste U Vandaag, en daarna is de Telegraaf aan de beurt. Het wordt schouders eronder, regelmatig vroeg op, de A2 op en neer en me bewijzen, maar ik ga ervoor. En als je me straks een beetje extra ziet glimmen bij een bericht over iets Utrechts, dan kan dat kloppen.

Gepost in persoonlijk, RTV Utrecht | Reageer!

Home sweet home

vegasKijk. Ik kan hier natuurlijk een heel verhaal gaan tikken over onze vakantie in Walt Disney World en Las Vegas. Van wal steken over dat het daar zo zonnig was, over uitstapjes naar Japan en een kerkhof vol neon-reclameborden.

Ik zou de spanning kunnen opvoeren met een paar vragen. Want hebben we tv-helden gespot toen we naar het wereldberoemde pandjeshuis van Pawn Stars gingen, en waarom moet je het ook al wereldberoemde hotel Caesars Palace vooral mijden?

Ga ik allemaal niet doen. Toeps heeft het al uitgebreid beschreven op haar blog, including foto’s. Onderaan beginnen, bij America The Great.

Gepost in persoonlijk | Reageer!

De grens over

Tot zover 2012. Het was me het jaartje wel. Veel onrust op het werk door bezuinigingen, een oma en een kat die gingen hemelen, een week uit de roulatie door een stomme oogontsteking en een huis dat zelfs de straatstenen niet wilden hebben. Tja. Met zo'n opsomming lijkt het misschien alsof de wereld bijna verging, maar gelukkig was er ook veel moois.

Tokio, Oslo en Parijs bijvoorbeeld. Lady Gaga in Antwerpen. Ik hielp Marieke Henselmans met haar nieuwste boek Eigenwijs Je Hypotheek Aflossen. Ging eigenwijs mijn eigen hypotheek aflossen. Schreef blogs voor eyeOpen en liep mijn eerste halve marathon (en de laatste, 10 kilometer is ver zat).

Volgens mij kan dit jaar best eens heel leuk worden. De eerste runs en tripjes staan alweer gepland, te beginnen met Disney World en Las Vegas in januari. Er zijn plannen voor een nieuw boek. En ik vind dat we een NL Award moeten winnen met onze marathon-uitzending op Koninginnedag, maar goed, eerst maar eens genomineerd worden.

Nu is 13 natuurlijk geen leuk getal. Dus laten we elkaar vooral veel geluk wensen!

Gepost in persoonlijk | Reageer!

Gemis

dagamiHéél gezellig. Kunnen goed praten.

Zomaar een opmerking die mijn oma na een bezoekje van mij in haar agenda gekrabbeld blijkt te hebben. Het zou haar laatste agenda worden. En mijn laatste bezoekje.

De begrafenis is inmiddels geweest. De meeste mensen hadden er vrede mee, ik vooral moeite. Ja, ze was maar liefst 90 geworden en ja, alle nare ziektes waren haar bespaard gebleven. Maar wat was ze nog belangstellend, grappig, zorgzaam, lief en bij de tijd. Op de avond van 12 september vroeg ze zich af of de VVD en de PvdA wel samen door een deur zouden kunnen. Een week later deed ze mijn laatste verjaardagskaart op de bus. Van je oude Ami’tje, stond eronder.

Het was heel gezellig, en we konden goed praten. Niet alleen die ene middag, maar mijn hele leven lang.

Gepost in persoonlijk | Reageer!

Dag Fulkie

fulkie_1Hoe oud-ie precies was, weet niemand. Toen we hem in 2002 of 2003 uit het asiel haalden, schijnt-ie al 9 geweest te zijn. Dat betekent dat-ie ongeveer 20 moet zijn geworden. Dat betwijfel ik.

Wat ik wel zeker weet, is dat het een vreselijk lief beest was. Eerst een beetje bang, daarna een schoothondje. En een bedhondje. En altijd keiharde kopjes, overal tegenaan. Slaan of blazen? Deze niet.

In het asiel hadden ze hem Fulco genoemd, maar wij maakten er Fulkie van. Later werd-ie een soort van beroemd als “Kat” in een bepaald goed boek dat in 2006 verscheen. Tot zijn dood is hij er altijd nuchter onder gebleven.

Ja, het was maar een kat. Maar toevallig wel de mijne.

Gepost in persoonlijk | Reageer!

Dag Joop

joopJoop van Tellingen is overleden. De showbizz-fotograaf uit Lopik had kanker en is 67 jaar geworden. Hij kwam vaak bij RTV Utrecht om de laatste roddels door te nemen… meestal tijdens een uitzending. Toen ik in 2006 een foto nodig had voor de achterkant van mijn boek vroeg ik Joop, en hij zei direct ja. Voor een doos koekjes!
Foto: Hans Steimeier, ANP

Het ga je goed, Joop. Tussen de sterren.

Gepost in persoonlijk | Reageer!

Haken en ogen

oogUw blogger zit deze week thuis met een nare, afschuwelijke en verschrikkelijke oogontsteking. Vrijdagmiddag begon het ineens, vlak na de opnames van het weekoverzicht. Mijn linkeroog (voor de kijkers rechts) werd rood, begon te prikken en zag er ineens uit alsof iemand er een stomp op had gegeven. Waarschijnlijk heb ik er per ongeluk make-up in gekregen, in plaats van erop. Bacteriedingetje + toch al gammele weerstand = poppen aan het dansen.

De dag erop was ik met mijn halve huilgezicht verjaardagsgast. Mensen, wat een feest. Iedereen heeft een mening danwel een oplossing, en je zit nooit om een gespreksonderwerp verlegen. Tussen de gasten bevond zich ook een apotheker. Bij gebrek aan echte oogdruppels in het weekend kwam hij met de tip om er meteen Noord-Iraanse thee in te doen (zie foto). “Binnen twee dagen is het weg.” Ik hoopte maar dat hij hiermee niet mijn oog maar de ontsteking bedoelde, en liet hem zijn gang gaan.

Vanaf zondag moest ik nog een tweede oogje dichtknijpen. ’s Nachts, in horizontale positie, had liquide rommel via mijn neusbrug de oversteek naar mijn andere oog gemaakt. Oh nee! Niet fris, maar wel vervelend en extra thee zetten dus maar. Sinds maandag zit ik aan de echte oogdruppels en inmiddels zie ik het licht weer. Alleen de huid rond mijn ogen is nog schraal van het vele deppen, wat weer extra pijnlijk is want in tranen zit natuurlijk zout. Dus je kunt je voorstellen, ik kan wel janken af en toe.

Ik hoop maandag weer te kunnen werken. Tot die tijd gaan mijn eigen kijkers even voor.

Gepost in persoonlijk | Reageer!

Een grote klapper

klapbandMet belangrijke waar aan boord (een af te leveren portfolio en model) waren we ons richting Parijs aan het vervoegen. Honderd kilometer voor het einddoel klonk eerst dof gereutel en vlak daarna hard gereutel. Dankzij mijn koelbloedige automobilisten-ervaring stonden we in no-time veilig te vernikkelen op de pechstrook. Gelukkig stopte er al snel een mannetje in een snelweg-beheerdersbusje dat op zijn beurt een garagist inschakelde. Die zette mijn reservewiel erop (ik kreeg die verdraaide boutbouten helaas zelf niet los), liet me 170 euro betalen en we konden door.

Ik heb een goeie band met mijn auto, maar hij niet altijd met mij…

Gepost in persoonlijk | Reageer!

Hai!

japancollageWeek 1 van 2012 was alvast een bijzondere: vakantie in Japan! We vlogen op oudejaarsdag en de champagne die KLM aan boord gerold had, plopte ergens boven Siberië. Toeps blijft heel januari nog voor werk. Ik moest na een dikke week alweer terug… ook voor werk.

Foto 1 is trouwens gemaakt vanaf de Tokyo Tower, een soort Eiffeltoren maar dan ietsje hoger.

Onze week begon met een aardbeving. We stonden in een menigte bij een tempel toen het ineens voelde alsof er een zware tank voorbij kwam rijden. De Japanners vonden het zelf trouwens niet zo schokkend. Die zijn ook wel wat gewend, natuurlijk.

Ze zijn trouwens ook beleefd. En vriendelijk. En stil. Niemand eet of rookt op straat, en in de metro wordt niet gebeld of geschreeuwd. Ik heb me geen moment onveilig of onwelkom gevoeld. Op roltrappen staat iedereen links, zodat je er rechts langs kunt. Ze zijn écht gek op Nijntje en Hello Kitty, snelle treinen, karaoke en wc-brillen die je kont schoonspuiten. En op hun eigenste mooiste berg met sneeuw, Mount Fuji (in de verte).

Toeps wist dat allemaal al, want die is al vaker in Tokyo geweest. Die wist dus ook dat er hele vette treinen rijden. Dit is bijvoorbeeld de Shinkansen, zeg maar TGV. Een soort sportsok, maar dan wel eentje met een moordend tempo. Een ritje is een belevenis op zich.

Ik keek mijn ogen uit, en at natuurlijk mijn buikje rond aan sushi. Het wordt voor je neus bereid, is in no-time klaar en smaakt hemels. En, besparingstip: de helft goedkoper dan in Nederland! Met zijn tweeën uit eten voor 25 euro is geen probleem, zelfs met een ongunstige koers (100 yen is momenteel bijna een euro).

Bekend terrein en toch ook weer niet was Disneyland. In Tokyo is alles mooier, schoner en rustiger dan in Parijs. Nergens barsten en nergens gekras van ‘Pablo was here’. Het park verkeert gewoon in topstaat. De rijen zijn overigens wel gewoon even lang.

Er valt nog veel meer te vertellen, over love hotels bijvoorbeeld, en over piratenschepen en over Kitkat met aardbeiensmaak… Gelukkig heeft Toeps ook een uitgebreide weblog met meer en andere Japan-avonturen. Hai!

Gepost in persoonlijk | Reageer!